Missing the Green Light

TriNoma’s first mall-wide sale is at its end and I was a total No-Show.

It was partly because of the hearsays regarding a planned terrorist attack (particularly in Ayala Center, Makati) sometime this month. A scanned copy of the memorandum (supposedly for PNP circulation only) is now being forwarded by friends, family and colleagues to almost everyone who is residing, working or shopping in that area. Although TriNoma is far from Makati, it can still serve as a good target. Scary!

It was also partly because of my sudden urge to lessen my expenses. December is fast approaching and if I continue my ‘maluhong’ lifestyle, I may find myself broke on Christmas.

And it was also because of my anticipation that TriNoma will again be overly crowded with people (not necessarily shoppers) from the parking area to the farthest corner of the mall.

Anyway, does anyone know when TriNoma will be included in SureSeats.com?

FashionNATIONALista

Dora plantsadora can’t help but notice the new pieces in my wardrobe.

“Since when did you become an expressive nationalista?”

My first Philippine-map embroidered C2 shirt was bought on impulse. Now I have 6 shirts of different colors and designs. I love what Rhett Eala came up with for Collezione. It’s something that is expressive but not cocky. It’s a garment that will make a statement, with taste. Proudly Philippine made and can be worn proudly by a Pinoy.
   
Quality is assured. At Php750.00 (more or less), it’s a good investment considering that the shirt style never goes out of fashion.

Movie House Boo-Boos

Dahil hindi na mura ang panonood ng pelikula sa sinehan, dapat lang na masulit ang bawat pagkakataon. At kung mamalasin ka nga naman ay mararanasan mo pa ang mga sumusunod:

South Luzon EXpressway to HELL!

Isang malaking sakit sa ulo (at gulong ng sasakyan) ang hatid ng nakakahiyang SLEX. Hindi ko maintindihan kung bakit mula nung bata pa ako ay hindi na naging lubos na maayos ang highway na ito.

Uso pa rin pala ang sex scandals

Statement ni Criselda Volks sa interview sa kanya tungkol sa kanyang video sex scandal:

Tagay sa Undas

Pauwi ako galing trabaho at kapansin-pansin na kakaunti na lang ang mga taong nag-aabang ng masasakyan. Parang Sabado ng gabi sa Makati ang eksena, at ang dali kong nakakuha ng taxi.

Tahimik at nakapatay ang radyo. Hindi na rin ako nag-iPod dahil medyo masakit ang ulo ko. Pero imbis na magpadiretso sa bahay ay naisipan kong magpahatid sa may bandang Banawe para tumungga muna.

Magplantsa (ng Credit Card) ay hindi biro

(Dahil sa may bago na naman akong bill na dumating)

Mahilig akong magwindow-shopping (habang kumakanta sa isip ko ng, “Pangarap ka na lang ba…” ni Jamie Rivera), mahilig din akong mamili ng mga bagay na kung minsan ay hindi ko naman talaga kailangan pa, at sa mga panahong ganito… mahilig din akong magbayad sa pamamagitan ng pagplantsa ng card sa cashier (swipe).

Savor the insecticide in your Nissin’s Cup Noodles!

Totoo!  Japan’s Nissin company said it was recalling half a million (!!!) cups of instant noodles over fears of insecticide contamination in the latest food safety scare to rock the country’s consumers as a 67 year-old woman vomited and felt numbness on her tongue after eating Nissin’s Cup Noodle in Fujisawa, Tokyo.

Enjoy now, suffer later

Babala sa mga mahilig makinig ng music/tugtog/ingay (lalo na kung malakas) gamit ang headset o kung ano pa mang gadget na kinakabit sa tenga. Ayon sa mga saliksik, ang pakikinig sa mga MP3 players ng malakas, kahit na ilang oras lang sa isang linggo, ay pwedeng magdulot ng permanenteng pinsala sa pandinig!

Refrigerator Dinner

“Giuseppe, gumala kami, walang pagkain, bahala ka na…” ang sabi ng note na sulat ni mommy groovy. Nadismaya ang tiyan kong kumakalam na sa gutom.

PAL Express

Anyone who tried PAL Express already?

Masaya ba?

Matakot ka sa… Strangers

Medyo matagal-tagal nang mula ako’y makapanood ng sine. Hindi ko kasi masyadong type ang mga palabas (o wala lang akong oras). At dahil malapit na ang araw ng mga patay at kaluluwa, pinagtripan kong manood ng horror movie.

Kwentong Barbero

Buwanan lang ako dapat kung magpagupit dahil mabagal tumubo ang buhok ko. Hindi rin ako experimental sa hair styles and hair treatments gaya ng ibang mas balidosong lalaki. Simpleng barber’s cut lang at okay na ako.

TGIF!

Biyernes na!

Sa wakas ay patapos na ang isang linggo ng dusa’t impyerno (also known as “work”). Normal nang may sa-demonyo ang lupet ng workload sa office pero may kakaibang sanib yata ang linggong ito at muntik na akong bumingo sa boss ko na walang katuturan naman ang pinagsusuplada.

Heniweys, okay na rin ako dahil bukas ay makakagala na naman ako. Pero iwas malls muna dahil wala pa akong pangwaldas at sa Martes pa ang sahod. Baka magpakalat-kalat muna ako sa mga bahay ng kaibigan para sa mga libreng pakain at panonood ng DVD. Hay… ang buhay yagit nga naman.

Ano ang mas parusa?

Ano ang mas parusa: Ang makasakay ka sa taxi na…

amoy anghit o amoy utot?

Conditions:

1. Tanghaling-tapat, mainit, walang ibang taxi na available.

2. Walang kamalay-malay ang driver (either sa kanya nanggaling, o nakadikit na ang amoy sa taxi).

3. Mahina ang air-con (kaya lalong sumasangsang ang amoy).

80 days before Christmas

Syempre BER months na, at panahon na naman para mangarap ng mga materyal na bagay na gusto natin matanggap sa Pasko. Medyo swerte ako kasi December din ang birthday ko. Medyo malas kasi imbis na dalawa sa isang taon ang nakukuha kong regalo, isa lang, pinagsasama/pinagsasabay.

Naging mabait naman si Lord sa akin at kahit papaano ay karamihan sa mga wishlist ko last Christmas ay natanggap ko naman, pero sana wag siyang magsawa sa pagdinig uli ng mga nais ko ngayong Pasko:

Pakialamerism

Isa sa mga pinaka-iinisan ko sa buhay ay ang mga pakialamero’t pakialamera.

Kadasalasan pag umaga, nadadatnan ko ang lamesa ko sa opisina na may mga nakapatong na kung ano-anong papel, kadalasan trabaho. Hindi man lang nila maipasok sa in-tray ko na nasa lamesa din naman.

Pagkagaling ko naman sa lunch ay mapapansin na kung ano-anong websites ang nakabukas sa computer ko

Bumuhos ang Bataan

Kagabi ay kinidnap ako ng aking barkada upang magsaya at uminom. Dahil sa pagod sa dami ng gawain sa trabaho ay madali akong napa-”oo”.

Una kaming pumunta sa isang Chinese restaurant para sa laman tyan. Labo-labo na ang mga order namin:

Blessing in disguise

Sa kahiligan sa pagkain sa gabi, lumobo na naman ang akin tiyan. At dahil dyan, nagsikipan na naman ang aking mga damit.

Ang pinakamalupit nito, ultimo brip ko ay sumisikip na rin. Hindi na ako masyadong kumportable pag suot suot ang mga ito kaya madalas na akong nagboboxers.

Pancake Sandwich with Cheese

Isang umaga, nagkayayaan kaming mag-kaka-opisina na magpadeliver sa Jollibee. Pagkalista ng orders, ako na ang nautusang tumawag (dahil ako rin ang madalas magpadeliver). Hindi ito ang eksaktong dialog pero ang pagsasalaysay ay hindi exaherado:

Sahod mga Kapatid!

Papuri sa Diyos at bukas ay sweldo na namang muli!

Dahil dyan:

Panimulang Bilang: Ang alamat ng blog na ito

Isang maulang hapon ay naisipan kong sumilong sa isang pamosong kapihan na noong panahong iyon ay naglalaman ng mga pasosyal na kostumer na kunwaring busy-busyhan sa paglaptop, pagbabasa, o pagtetext habang tinitipid ang pag-inom sa isang maliit na baso ng kape.

Ako naman, dahil nagpapatila ng ulan at medyo gutom na ay napaorder ng pagkain at maiinom, hindi ko kasi trip ang tumambay na nakatanga sa loob ng kainan, mukhang tanga.

Boobies Inasal

Isa sa mga nakakaasar na katangian nating Pinoy ay ang paniningit.

May lingguhang tyangge-an sa Makati na tinatawag nilang “market”. Wag mong babanggitin ang salitang “tyangge” at baka kumunot ang mga nakabotox na noo ng mga matatandang nagpapa-epalan (este, nagbebenta). Madalang akong dumalaw doon dahil sa pare-pareho lang naman ang tinda linggo-linggo. Pinupuntahan ko lang talaga kung may gusto akong kainin na alam kong doon ko lang makikita.